«Երկար տարիներ աշխատել եմ Տրանսֆորմատորների գործարանում՝ որպես վերահսկիչ։ 90-ականներին, երբ գործարանները փակվեցին, ամբողջությամբ կենտրոնացա ընտանիքիս վրա։ Ամուսնուս, երկու որդիներիս, իսկ հետո նաև թոռներիս հետ երջանիկ կյանք էինք ապրում։ Սակայն 2020 թվականին որդուս կորստից հետո ամեն ինչ փոխվեց։

Առաջին անգամ «Ձեռքդ Տուր» եկա 2023 թվականին՝ թոռնիկիս հետ։ Նրա լոգոպեդը՝ Մարիամը, որը նաև «Ձեռքդ Տուր»-ի հիմնադիրներից է, մեզ հրավիրել էր մասնակցելու միջոցառմանը։

Դեմ դիմաց մոլբերտներ էին դրված․ մի կողմում երեխաներն էին նկարում, մյուսում՝ մեծահասակները։ Երբ ինձ էլ առաջարկեցին նկարել, անմիջապես ասացի՝ նկարել չգիտեմ։ Հետո ինձ մի քանի պատկեր առաջարկեցին։ Ընտրեցի կարապներին և ինքս էլ չհասկացա, թե ինչպես սկսեցի նկարել։ Ստացվեց, և հետո այդ կտավի մեջ մի ամբողջ պատմություն տեսա։

Այստեղ շատ ընկերներ եմ գտել։ Նրանցից մեկն Անթառամ Պետրոսյանն է։ Նա ինձնից շատ ավելի համարձակ է, և մեր մտերմությունն օգնեց, որ նորից դուրս գամ մարդկանց մեջ։ Ես նրան «բժշկուհի» եմ ասում, որովհետև շատ խիստ է հետևում իր առողջությանը, իսկ ես՝ հակառակը։

65 տարեկան եմ, բայց տարիքն իսկապես պարզապես թիվ է դառնում, երբ շարունակ նոր բան ես փորձում։ Երբ նայում եմ տանը փակված իմ հասակակիցներին, մտածում եմ՝ տան գործին երբեք վերջ չի լինելու, իսկ կյանքում դեռ այնքան հետաքրքիր բան կա բացահայտելու։

«Ձեռքդ Տուր»-ն իմ կյանքը լուսավորել է։ Ինչպես մթից հետո բացվում է լուսաբացը, այնպես էլ ես հիմա զգում եմ, որ լուսաբացն արդեն անցել եմ և մտնում եմ կյանքի ավելի արևոտ շրջան»։